Α ν τ ι π ο ι η τ ι κ ά
Του Γιώργου Φρυγανάκη
g_frygan@hotmail.com

Ο Φάρος

Πέτρινε κούρε,
σε πείσμα της αέναης αλληλουχίας
των ανέμων και κυμάτων
και τυλιγμένος στην αχλή της ιστορίας
και του μύθου,
μέσα στο χρόνο στάθηκες
ακούραστος βιγλάτορας του χρέους,
άγρυπνο φως και ελπίδα των ταξιδευτών
μες στο πηχτό σκοτάδι,
«σήμα κατατεθέν»
της «Πόλης των Γραμμάτων»!...
Καθρεφτιζόσουν στα νερά του λιμανιού
και αγέρωχος καμάρωνες,
χωρίς ποτέ να φτάνεις
στο φαν-φαρο-νισμό!
* * *
Μα τώρα που οι αυτόματοι
μεταλλικοί συνάδελφοί σου
σου πήραν τη φαρ-έτρα
και δεν φωτίζεις πια,
αλλά φωτίζεσαι
σαν ένα έκθεμα μουσειακό
και σαν μοντέλο…
Τώρα που πια δεν δείχνεις
στους ταξιδευτές τη ρότα,
μόνο αγναντεύεις τα καράβια
που σαλπάρουν
ή αρμενίζουν στ’ ανοιχτά…
Τώρα που έγινες από Ερμής
έρμαιο της φάρ-ας των Βανδάλων
και αντικείμενο λατρείας φαρ-ισαίων,
που πασπαλίζουν με… φαρ-ίνα τις πληγές σου…
Τώρα που νιώθεις μνήμα και μνημείο,
τώρα πια μοιάζεις με υψωμένο χέρι ικεσίας!
* * *
«Πιάνω» το SOS που εκπέμπεις συνεχώς
κι ακούω το βουβό σου κλάμα!
Ίσως να εύχεσαι να κάνουν και σε σένα
ό,τι και στα φαρ-ιά όταν γεράσουν!
Ίσως να προτιμάς της θάλασσας τον τάφο τον υγρό!
Όμως το χρέος σε καλεί στο πόστο σου να μείνεις
ως σύμβολο ασάλευτο απέναντι στο σάλο,
ως το αγκίστρι του χαμένου βλέμματος,
ως το καπίστρι απογείωσης πνευματικής
μέσα στην υπογείωση των καιρών μας!...

*Η δημοσίευση σήμερα, παραμονή της Παγκόσμιας
Ημέρας Εκπαιδευτικών, δεν είναι εντελώς τυχαία,
ειδικότερα ως προς τους αφυπηρετήσαντες Δασκάλους.

Γιώργος Φρυγανάκης
Ρέθεμνος, 4.10.2014