Α ν τ ι π ο ι η τ ι κ ά
Του Γιώργου Φρυγανάκη
g_frygan@hotmail.com

ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ

Ζήτω  
Ζήτωωω!                                                   
Στον επόμενο τόνο:
Ζητώ!
Στον επόμενο τόνο:
Ζώ!
Στον επόμενο τόνο:
Ζώ(ον)!
Στον επόμενο τόνο:
«Να ζει κανείς ή να μη ζει;»
Στον επόμενο τόνο:
«Ζήτω που καήκαμε!»…
                                                            *     *     *
Χαμο-μηλέα
Μπορεί να έγινε
 από «χαμομηλιά»
«χαμομηλέα»,
όμως δεν έπαψε
χάμω να κείτεται!
                                                            *     *     *
«Ώριμη» μεταστροφή
Πόθησε μιαν ανώτερη καρέκλα
και «πούλησε στο διάολο την ψυχή του».
Έγινε από άλαλος λαλίστατος
μα πάντα παπαγάλος.
Μέχρι που πήρε, επιτέλους,
το ποθητό αντίδωρο του ξεπουλήματός του...
Μα δεν «λογάριαζε χωρίς» το νέο «ξενοδόχο»,
που αυτοστιγμεί θα τον πετούσε εκτός καρέκλας.
Και ξαναπούλησε στην κρίσιμη στιγμή
την «πουλημένη» του ψυχή,
χωρίς καμιά αναστολή
 για όσα περί «δια-στροφής»
 θα τον στιγμάτιζαν!
Γι’ αυτόν ουσία είχε μόνο η εξουσία.
Άλλο αν δίχως ίχνος συστολής ρητόρευε
περί της «θαρραλέας» και της «ώριμης»
  μεταστροφής του!...
                                                              *     *     *
Οι αετοί
Φτιάχναμε μαζί τους αετούς μας
στα χρόνια της αγνότητας
και με τα ίδια δωρικά μας υλικά:
εφημερίδα ή μπλε ντύμα τετραδίων
και καλάμια απ’ το ποτάμι…
Έπειτα έβαζες εσύ χαρτί πολυτελείας
και πλαστικά πολύχρωμα πηχάκια,
μέχρι που άρχισες να πιλοτάρεις
 μ’ ένα αετό «δωράκι»! 
«Αμόλα», μου ’λεγες, «καλούμπα,
 να με φτάσεις».
Μα μένα ήταν στο τέρμα της
και χαμηλοπετούσα.
Και δεν μπορούσα  πια να ξεχωρίζω
το δικό σου απ’ τους  άλλους
στα βάθη του ουρανού.
Έτσι χαθήκαμε!...
Κι όταν ξαναβρεθήκαμε,
με τρόμαξε το πρόσωπό σου
το απρόσωπο
από τα… ουράνια ύψη.
                                                               *     *     *
                                         Κίβδηλη συγγνώμη
                                                  Απ’ τη «δειλή σιωπή»
                                              (και προπαντός το τίμημα)
                                          προτίμησε την κίβδηλη «συγγνώμη».
       Καμώθηκε πως πέταξε στον  κάδο
         του εγωισμού του τις καδένες
και έκρυψε το πρόσωπο
 στο προσωπείο του!
Μα το αρρωστημένο του «Εγώ»
ασφυκτιούσε εκρηκτικά
κι απ’ τις οπές του προσωπείου του
ελόγχιζε με πύρινες ματιές 
το «άτιμο συγχωροχάρτι»!...